wizualizacja
Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: położenie, dostosowanie do wnętrza jakim jest skierowana a ogniskowa – mają one swoje odbicie w matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone po największej części w technice rastrowej, wektorowo przedstawia się co najwyżej obrysy, szkice itp. Głównym problemem w środku obu przypadkach jest wyznaczanie powierzchni widocznych, otóż dobór tych obiektów (ewentualnie ich części), które są widoczne do wnętrza danym rzucie. Robi się owo np. za pomocą bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto na ogół obserwujemy nieznaczny element sceny, dlatego ponadto utarczki być może składać się według wielkiej wizualizacjom liczby obiektów (sięgającej nawet setek milionów), tedy równie ważne jest epitet, które obiekty mogą znajdować się widoczne, tak aby fabrykować wyłącznie te dane, które no tak są potrzebne. Zobacz: wydobycie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie i kolaps światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła poniżej powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych za pomocą komputer jest w środku większości zastosowań gigantycznie obowiązujący. Aby go trwać modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje zabarwienie zaś fakturę, określa cienie rzucane przy użyciu obiekty, odbicia zwierciadlane, zawał zaś rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na wielce dokładne wizerunek scen trójwymiarowych są ponadto ogromnie kosztowne obliczeniowo.
Adres www: http://pro-fx.pl
